1,8K
Wiedziałam, że na tegoroczne Warsaw International Film Festival będę musiała koniecznie zobaczyć film „Nepela” o słynnym słowackim łyżwiarzu figurowym. Jak się cieszę, że się nie zawiodłam!
„Nepela” to film, któremu udaje się uciec i od pułapek klasycznego biopicu i filmu sportowego. Główny bohater, po zakończonych igrzyskach ma zamiar skończyć karierę „amatorską” i zacząć występować w rewii. Ale pomiędzy nim a spełnieniem marzeń stoją komunistyczne władze Czechosłowacji, które nie puszczą za granicę swojego najlepszego łyżwiarza tuż przed kolejnymi mistrzostwami świata w Bratysławie.
Wielu reżyserów potraktowałoby ten punkt wyjścia jako opowieść o walce z systemem. Tu jednak dostajemy zupełnie inną perspektywę. Nasz główny bohater, zmuszony całe życie do samoograniczania i ukrywania samego siebie (nie jest bowiem dla nas żadną niespodzianką, że jest gejem) nie podejmuje walki. Wybiera za to ponownie- ograniczanie pragnień, uciekanie w siebie, coraz większe oddzielanie tego kim jest od tego kim widzą go inni.
Film jest łagodny, spokojny, pozbawiony wielkich emocjonalnych scen i krzyków. Oddaje to jaki jest nasz bohater, który nawet swoją sylwetką stara się zajmować coraz mniej miejsca. Jego pokorność może irytować ale wydaje się dużo lepiej oddawać dramat człowieka pozbawionego kontroli nad swoim życiem, niż hollywoodzkie sceny buntu.
Sporo jest w tym filmie scen doskonale nakręconych – świetnie poradzono sobie z sekwencjami łyżwiarskimi. Jednocześnie, co rzadkie w filmach o sporcie, udało się przenieść ciężar filmu z tego – kto wygra zawody, na to – czy w ogóle to ma znaczenie. Mam nadzieję, że film trafi do szerszej dystrybucji bo naprawdę jestem bardzo miło zaskoczona. Bałam się nieznośnego schematu a dostałam coś co go przełamuje.
Wszystkie filmy na warsaw.film.festival oglądam w ramach współpracy z Festiwalem.
