Home Film Po tych wszystkich latach czyli “Harry Potter – 20. rocznica: Powrót do Hogwartu”

Po tych wszystkich latach czyli “Harry Potter – 20. rocznica: Powrót do Hogwartu”

autor Zwierz
Po tych wszystkich latach czyli “Harry Potter – 20. rocznica: Powrót do Hogwartu”

HBO GO (czy właś­ci­wie HBO MAX) postaw­iło sobie jeden cel – jeśli kiedykol­wiek mieliś­cie jakikol­wiek sen­ty­ment schowany w ser­cu, wyciąg­nie go na wierzch i czy tego chce­cie czy nie prze­r­o­bi na pół­torej godziny pro­gra­mu rozry­wkowego. Zro­bili to już z „Przy­jaciół­mi” a ter­az sięgnęli po „Har­rego Pot­tera”, bo – choć wielu moim rówieśnikom wyda­je się to niemożli­we, od pre­miery pier­wszej częś­ci minęło już dwadzieś­cia lat.

 

Od razu powiem – spotkanie aktorów z Har­rego Pot­tera jest bez porów­na­nia lep­szym pro­gramem niż ten, który zor­ga­ni­zowano w przy­pad­ku „Przy­jaciół”. Przede wszys­tkim widać bez porów­na­nia więk­szy budżet (spotkanie bohaterów seri­alu wyglą­da przy tym bard­zo tanio) ale też zde­cy­dowanie więk­szy dostęp do mate­ri­ałów. Warn­er Bros które posi­a­da prawa do Pot­tera może zabrać widzów za kulisy każdego fil­mu, a nawet pokazać zdję­cia prób­ne. Co więcej – ponieważ od początku było wiado­mo, że Pot­ter to pro­dukc­ja waż­na, to tych mate­ri­ałów od pier­wszego dnia kręce­nia zbier­a­no sporo. Do tego dzię­ki ist­nieją­cym parkom rozry­w­ki naw­iązu­ją­cym do Pot­tera moż­na aktorów posadz­ić w najprawdzi­wszych deko­rac­jach co dodatkowo czyni całą his­torię ciekawszą. Nie zde­cy­dowano się też na żad­nego prowadzącego czy dodatkowe atrakc­je mające akty­wiz­ować aktorów, co zde­cy­dowanie odjęło od całego pro­gra­mu cia­r­ki żenady. No i po pros­tu widać, że zwłaszcza młodzi aktorzy związani z Pot­terem mówią o nim zde­cy­dowanie chęt­niej niż chy­ba nieco skrępowana czy znud­zona ekipa z “Przy­jaciół”.

 

 

Ostate­cznie wspominkowy pro­gram o Pot­terze jest tak naprawdę pro­gramem o doras­ta­niu zarówno aktorów jak i serii. W swoich wspom­nieni­ach aktorzy prze­chodzą przez kole­jne filmy przede wszys­tkim pokazu­jąc jak bard­zo ich doras­tanie stało się równorzęd­nym tem­atem kole­jnych pro­dukcji. Czuć też zmi­anę tonu, z którym mówią o kole­jnych fil­mach. Dwa pier­wsze kojarzą się z dziecięcą zabawą, trze­ci z doce­nie­niem ich ros­ną­cych możli­woś­ci, po czwartej pro­dukcji po raz pier­wszy pojaw­ia się poczu­cie, że może tego wszys­tkiego jest za dużo – filmów, przeżyć sławy. Ostat­nie dwie pro­dukc­je to z kolei poczu­cie, że coś się domy­ka – co jest niewąt­pli­wie trudne – trochę tak jak­by kończyć szkołę na oczach całego świa­ta z tą różnicą, że przez każdy etap edukacji szło się z tymi samy­mi znajomymi.

 

Jak zwyk­le bardziej intere­su­jące od tego co jest w pro­dukc­jach tego typu jest to czego w nich nie ma. Bard­zo niewiele dowiemy się o tym jak świat odbier­ał pro­dukc­je, jak dysku­towano o nich, chwalono je czy kry­tykowano. W bard­zo niewiel­kich (nagranych w 2019 roku) frag­men­tach pojaw­ia się J.K Rowl­ing i właś­ci­wie poza wstęp­ny­mi pochwała­mi na tem­at świa­ta jaki wykre­owała potem niemal nie pojaw­ia się we wzmi­ankach aktorów. Jak niesie wieść gmin­na — sama Rowl­ing nie była szczegól­nie zain­tere­sowana udzi­ałem w pro­dukcji i uznała, że nagrane wypowiedzi z 2019 wystar­czą. Myślę, że obie strony były z tego rozwiąza­nia zad­owolone.  Niewiele wiemy też o tym co z młody­mi aktora­mi stało się później co wyda­je mi się dość symp­to­maty­czne – to ma być zam­roże­nie ich w tych rolach, w tym frag­men­cie ich życia. A Tym­cza­sem wyda­je mi się, że to jest ciekawe jak bard­zo ich kari­ery w pewnym stop­niu odbiły to jakie role grali przez kil­ka lat.  Jest to też nar­rac­ja, która pewne rzeczy omi­ja choć pewnie dziś był­by dla widza zabawne np. w czwartym filmie mamy dość niespodziewanie jed­ną z najwięk­szych gwiazd jaka wyszła ze świa­ta Pot­tera – Rober­ta Pat­tin­sona. Ale jego nazwisko nawet nie pada.

 

 

Czy to jest błąd? Raczej nie, choć przyz­nam – chci­ało­by się, żeby w tych wspom­nieni­ach było jed­ną uncję mniej mar­ketingu. Chy­ba dlat­ego naj­ciekaw­iej bywa, kiedy pojaw­ia­ją się roz­mowy z tymi leg­en­da­mi bry­tyjskiej kine­matografii, które aku­rat miały czas pogadać przed kamerą. Ekran oży­wa, gdy o swoich wspom­nieni­ach z planu mówi Gary Old­man, Hele­na Bon­ham Carter czy Jason Isaacs. Szko­da, że nieste­ty nie udało się poroz­maw­iać o doświad­czeni­ach z planu ani z Mag­gie Smith ani z Michaelem Gam­bonem – zas­tanaw­iam się czym dla nich był udzi­ał w tej serii. Podob­nie trochę mnie ciekawi jak np. Ken­neth Branagh mógł­by się odnieść do tego, że dla całego pokole­nia widzów na zawsze pozostanie Gilderoyem Lock­hartem który wyreży­serował Tho­ra. No i chci­ałabym się dowiedzieć skąd Imle­da Staunton wzięła inspirac­je do zagra­nia Kai Godek w świecie Har­ry Pot­tera. Zakładam jed­nak, że ist­nieje jakieś pra­wo zabra­ni­a­jące gro­madzenia zbyt wielu wybit­nych bry­tyjs­kich aktorów w jed­nym miejs­cu – wiecie jak z rządzą­cy­mi narażony­mi na ata­ki terrorystyczne.

 

Jeśli podob­nie jak ja oglą­dal­iś­cie kiedyś dużo mate­ri­ałów z robi­enia Pot­tera to nie dowiecie się wielu nowych rzeczy. Nikt nie odpowie wam też na nur­tu­jące wad od zawsze pyta­nia. Na przykład – jakim cud­em ktoś doszedł do wniosku, że aku­rat Alfon­so Cuaron będzie dobrym reży­serem Pot­tera i jakim cud­em w ogóle ten Meksykańs­ki reżyser, którego najsławniejszym filmem wtedy było „I two­ją matkę też” dostał do reży­serowa­nia wysokobudże­tową, grzeczną pozy­cję dla młodzieży. Jak ja bym chci­ała poz­nać pro­ces, który tam zaszedł. Ponown­ie jed­nak – niekoniecznie sam pro­ces pow­sta­nia filmów jest tu najbardziej intere­su­ją­cy – chodzi raczej o trochę sen­ty­men­tal­nych powrotów i wspom­nień. Ważniejsze będzie to że Emma Wat­son pod­kochi­wała się w Tomie Fel­tonie gra­ją­cym Dra­co niż to jaki był pro­ces zatrud­ni­a­nia reży­sera kole­jnych produkcji.

 

 

Oczy­wiś­cie to, że coś jest prze­myślanym zabiegiem mar­ketingowym nie znaczy, że nie dzi­ała na emoc­je. Wspom­nienia o Pot­terze są o tyle moc­ne, że są też wspom­nieni­a­mi wielu z nas – oglą­dal­iśmy te filmy przez dziesięć lat, część z nas z nimi doras­tała (podob­nie jak z książka­mi), kibi­cow­al­iśmy aktorom, i nauczyliśmy się też częs­to wracać do tego świa­ta w chwilach smutku czy pró­by. Do tego to był pewien niespo­tykany wcześniej w his­torii ekspery­ment – wciąż grupę młodych ludzi i kazać im niemal dosłown­ie doros­nąć na oczach całego świa­ta. Myślę, że gdy­by te filmy był­by krę­cone w Los Ange­les to by się nie udało, i że trochę jest tak, że było to możli­we w mniejszej i nieco mniej toksy­cznej kine­matografii bry­tyjskiej. Choć wciąż, kiedy patrzę na tych młodych ludzi, którzy przyz­na­ją że pod koniec kręce­nia nie wiedzieli gdzie się kończy charak­ter a zaczy­na­ją oni, z pewny­mi wyrzu­ta­mi sum­ienia. Nadal nie jestem pew­na czy dobrze postąpiliśmy.

 

 

Jeśli chodzi o moje oso­biste wzruszenia to zde­cy­dowanie najbardziej poruszył mnie seg­ment, w którym wspom­ni­ano o aktorach i aktorkach którzy zmar­li na przestrzeni tych dwudzi­es­tu lat. Nadal nie jestem w stanie pogodz­ić się z fak­tem, że dostal­iśmy na tak krótko Alana Rick­mana na ekranie – patrząc na klipy z fil­mu bard­zo czuć, że jego obec­ność była kluc­zowa dla stworzenia świa­ta i języ­ka tych filmów. Jed­nocześnie wciąż jest mi bard­zo przykro, kiedy pomyślę jak niedawno odeszła Helen Mccro­ry, rzeczy­wiś­cie jed­na z najlep­szych aktorek bry­tyjs­kich swo­jego pokole­nia. Tu to nawet mnie oso­bie z natu­ry twardej łza pociekła, bo to jest jed­nak ta mieszan­i­na smutku, że aktor czy aktor­ka odes­zli z jakąś wdz­ięcznoś­cią, że zostali w swoich rolach.

 

 

Nie ukry­wam, że ostat­nie lata były dla mnie ciężkie jako wiel­bi­cieli Pot­tera. Z jed­nej strony – nadal lubię książ­ki i filmy, nadal uważam, że są w nich sce­ny, zda­nia i wąt­ki, które są doskon­ałe. Nie mam potrze­by tworzenia sobie nar­racji, że to zawsze była zła proza, czy złe filmy – tylko po to by poczuć się lep­iej z moją niechę­cią do ich autor­ki. Ale jed­nocześnie – coś we mnie przez ten ostat­nie lata umarło. Jak pisałam w jed­nym ze swoich postów – mam w domu koszulkę z logo Hog­wartu i przekładam ją z boku na bok, bo jakoś nie umiem się przemóc, żeby ją założyć. To przedzi­wne uczu­cie – zde­cy­dowanie bardziej skom­p­likowane niż proste dychotomie inter­ne­towych sporów. Dlat­ego dość dłu­go wahałam się czy zobaczyć ten roczni­cowy pro­gram. Ostate­cznie cieszę się, że reakc­ja moich inter­ne­towych zna­jomych przekon­ała mnie bym jed­nak te wspomin­ki zobaczyła. Wciąż jest to kawał mojej przy­gody z kinem, wciąż bard­zo lubię to jak te filmy (między inny­mi) stały się dla mnie drzwia­mi do eksplorowa­nia fil­mo­grafii bry­tyjs­kich aktorów. Wciąż uważam, że cast­ing głównych ról był genial­ny. Wyda­je mi się, że właśnie taki jest ten pro­gram – zanur­zony w sen­ty­men­cie, budzą­cy wzrusze­nie, zostaw­ia­ją­cy widza ze szcz­erą łzą w cyn­icznym oku.

0 komentarz
6

Powiązane wpisy

Situs sbobet resmi terpercaya. Daftar situs slot online gacor resmi terbaik. Agen situs judi bola resmi terpercaya. Situs idn poker online resmi. Agen situs idn poker online resmi terpercaya. Situs idn poker terpercaya.

situs idn poker terbesar di Indonesia.

List website idn poker terbaik.

Situs slot terbaru terpercaya

slot hoki terpercaya

Situs sbobet resmi terpercaya. Daftar situs slot online gacor resmi terbaik. Agen situs judi bola resmi terpercaya. Situs idn poker online resmi. Agen situs idn poker online resmi terpercaya. Situs idn poker terpercaya.

Kunjungi Situs bandar bola online terpercaya dan terbesar se-Indonesia.

liga228 agen bola terbesar dan terpercaya yang menyediakan transaksi via deposit pulsa tanpa potongan.

situs idn poker terbesar di Indonesia.

List website idn poker terbaik. Daftar Nama Situs Judi Bola Resmi QQCuan
situs domino99 Indonesia https://probola.club/ Menyajikan live skor liga inggris
agen bola terpercaya bandar bola terbesar Slot online game slot terbaik agen slot online situs BandarQQ Online Agen judi bola terpercaya poker online