Home Film Na żółwie nigdy nie jest za późno czyli zwierz o Esio Trot

Na żółwie nigdy nie jest za późno czyli zwierz o Esio Trot

autor Zwierz
Na żółwie nigdy nie jest za późno czyli zwierz o Esio Trot

Hej

Zwierz, wie że jest wam win­ny trze­cią część wpisu o aktorach z LOTR ale musi­cie się jeszcze uzbroić w cier­pli­wość. W końcu nie zawsze zna­jdzie się czas by prze­jść przez fil­mo­grafię Christo­phera Lee (jed­ną z najdłuższych w branży). Zwierz zresztą nie wie czy chci­ał­by dziś pisać o innych fil­mach niż Esio Trot. Ta urocza pro­dukc­ja BBC pojaw­iła się na ekranach w Nowy Rok ale zwierz zostaw­ił sobie ją na nieco później, w nadziei że pod koniec okre­su świątecznego przyniesie uśmiech na twarzy zwierza. Wiecie im bliżej powro­tu do codzi­en­noś­ci tym więcej potrze­ba nam his­torii niecodzi­en­nie miłych. Najwyraźniej nad decyz­ja­mi zwierza czuwa­ją dobre duchy, bo jeśli kiedykol­wiek będzie wam smut­no to Esio Trot koniecznie trze­ba wpisać na listę filmów do oglą­da­nia w dni szare, ponure i pozbaw­ione radości.

Jeśli szuka­cie czegoś uroczego co poz­woli wam zapom­nieć że mamy początek sty­cznie (brr) to Esio Trot jest ide­al­nym wyborem

Od razu na początek mała deklarac­ja. Tej książ­ki Dahla zwierz nie czy­tał.  Czy­tał inne ale – jeśli może się przyz­nać – wcale ich tak strasznie jako dziecko nie lubił. Być może dlat­ego, że wyda­nia które miał, opa­tr­zone były „dorosły­mi” (a w per­cepcji zwierza jako dziecię­cia brzy­d­ki­mi i niepoko­ją­cy­mi) ilus­trac­ja­mi. Zwierz nie jest zwolen­nikiem ilus­trowa­nia książek dla dzieci (zwier­zowa wyobraź­nia zawsze pod­suwała mu inne obrazy niż ilus­tra­tor) ale jeśli się już to robi, to warto brać pod uwagę – nawet niekiedy kic­zowate- dziecięce poczu­cie este­ty­ki. Rodz­i­com poważne ilus­trac­je częs­to się podoba­ją, ale zwierz pamię­ta z dziecińst­wa niejed­ną książkę, którą obchodz­ił łukiem bo wiedzi­ał, że z które­jś ze stron spo­jrzą nań dzi­wne czy budzące niepokój oczy czy posta­cie. To trochę tem­at na inny wpis, ale jak sami widzi­cie ze zwierza nie wyrosła isto­ta zupełnie pozbaw­iona smaku i wrażli­woś­ci. Zwierz jest w tym względzie przeko­nany, że nie wszys­tko na raz i trze­ba poz­wolić nam doros­nąć do dojrzal­szej este­ty­ki. Zwierz jako dziecko był pewien że jego różowa tore­b­ka, pach­ną­ca per­fumowanym plas­tikiem jest niesły­chanie pięk­na i ele­ganc­ka i jakoś mu to przeko­nanie przeszło (choć nadal zwierz ubóst­wia zapach per­fumowanego plas­tiku). Nie mniej wraca­jąc do tem­atu zwierz Esio Trot nie czy­tał, w związku z tym nie oce­nia pro­dukcji jako ekraniza­cji książ­ki. Co nie zmienia fak­tu, że przys­tępu­jąc do oglą­da­nia warto jed­nak pamię­tać, że porusza­my się po świecie wykre­owanym na potrze­by dziecięcego czytel­ni­ka – co jed­nak u Dahla wcale nie oznacza świa­ta infantyl­nego (co prze­cież zawsze było najwięk­szą zale­ta jego książek).

Film ma bard­zo przy­jem­ną struk­turę — bo dobrze wprowad­zono nar­ra­to­ra, który sam ma swo­ją małą his­torię która budzi nasza ciekawość

Bohaterem his­torii jest Pan Hop­py – bard­zo nieśmi­ały starszy pan, który ma dwie pas­je – kwiaty na swoim balkonie i wielką miłość jaką darzy sąsi­ad­kę mieszka­jącą piętro niżej.  Prob­lem w tym, że jego nieśmi­ałość stoi na przeszkodzie wyz­na­nia swo­jego uczu­cia zawsze wesołej i pełnej życia  Pani Sil­ver z trze­ciego pię­tra. Ich roz­mowy ogranicza­ją się więc do przy­jem­nych sąsiedz­kich pogawędek zarówno w windzie, jak i pomiędzy balkon­a­mi. Sytu­ac­ja zmienia się kiedy pani Sil­ver kupu­je żółwia, który nieste­ty nie rośnie, mimo wiel­kich marzeń właś­ci­ciel­ki by ten stał się choć odrobinę więk­szy. Kierowany miłoś­cią i odd­aniem Pan Hop­py decy­du­je się więc na niesamow­ity plan – pod­mieni­a­nia żółwi co pewien czas (rytm wyz­nacza recy­towanie wier­sza z tytułowym Esio Trot pow­tarzanym kil­ka razy dzi­en­nie) tak by stworzyć wraże­nie, że zak­lę­cie rzeczy­wiś­cie dzi­ała. Plan jest dość skom­p­likowany i wyma­ga dzie­le­nia mieszka­nia z setką żółwi w różnych rozmi­arach ale serce Pana Hoppego przepełnione jest miłoś­cią a on sam ma w sobie mnóst­wo entuz­jaz­mu. Wszak to ostat­nia szansa, nie tylko dlat­ego że Pani Sil­ver podo­ba się mieszka­jące­mu obok gad­ule  Panu Pringle, ale też dlat­ego że nikt z całej trój­ki nie jest młody i na kole­jne życiowe szanse może już nie być cza­su. A że plan jest nieco skom­p­likowany to widz dostanie sporo wzrusza­ją­cych i zabawnych scen. Całą his­torię opowia­da nam zaś pełen entuz­jaz­mu nar­ra­tor, który gdzieś bard­zo się spieszy, ale koniecznie musi nam całą his­torię opowiedzieć.

Twór­cy fil­mu stworzyli ład­ny alter­naty­wny świat nasy­cony piękny­mi kolora­mi, stro­ja­mi i mnóst­wem żółwi

Zwierz nie chce zdradzać dużo więcej fabuły, bo ta – choć prze­cież proś­ci­ut­ka – kil­ka razy przy­jem­nie go zaskoczyła. Oczy­wiś­cie jeśli zna­cie his­torię z książ­ki, zaskoczeń wielu nie będzie (zwłaszcza że wszyscy już chy­ba wiemy jak taka his­to­ria się kończy) ale i tak sposób w jaki całość opowiedziano może przynieść miły powiew świeżoś­ci. Książeczkę Dahla na fil­mowy sce­nar­iusz prze­r­o­bił Richard Cur­tis i bard­zo to widać. Wszys­tko roze­grane jest wedle tych samych co zwyk­le Cur­ti­sowych schematów – dialo­gi są miłe i dow­cip­ne, bohater uroc­zo niepo­rad­ny i niekiedy gubią­cy się w słowach, do tego to tu to tam rzu­cony naprawdę dobry dow­cip. No i oczy­wiś­cie przeu­rocze roz­mowy jakie nasz bohater prowadzi z żółwia­mi, które co trze­ba dodać, są w tym filmie tak niesamowicie urocze, że zwierz gdy­by nie miał świnek praw­dopodob­nie udał­by się do sklepu po żółwia. Zresztą musi­cie wiedzieć że będąc dzieck­iem zwierz miał żółwia – do chwili kiedy do rodziny wprowadz­ił się kot (dosłown­ie wprowadz­ił się sam przy­chodząc które­goś dnia i zosta­jąc na zawsze) i zaczął się baw­ić żółwia­mi (nie jadł ich tylko turlał po podłodze). Po tych wydarzeni­ach zwierz nie miał już nigdy żółwia ale sen­ty­ment został i gdy­by film trafił do kin zapewne zro­bił­by dla żółwi to samo co kiedyś Babe, świn­ka z klasą zro­biła dla prosi­aczków. Przy czym żółwie czekał­by lep­szy los bo w mieszka­niu żółwia hodować łatwo.

Dustin Hoff­man to świet­ny aktor — co dobrze widać w jego roz­mowach z żółwiami

Wraca­jąc jed­nak do fil­mu nie tylko dobry sce­nar­iusz czyni go tak miłym do oglą­da­nia. Pamięta­cie co zwierz pisał o ilus­trac­jach? Twór­cy fil­mu najwyraźniej odro­bili swo­ją lekcję z este­ty­ki opowieś­ci kierowanych przede wszys­tkim do młod­szego widza. Film roz­gry­wa się  w świecie bard­zo podob­nym do naszego ale jed­nak odrobinę alter­naty­wnym. Kolory są wyraźniejsze, słońce jaśniej świeci, mieszka­nia urząd­zone są w sposób zde­cy­dowanie ład­niejszy niż bywa na co dzień. To świat żywych barw, pięknych roślin i kolorowych stro­jów (nos­zonych głównie przez panią Sil­ver). Zwierz pode­jrze­wa, że twór­cy tego fil­mu wzorowali się trochę na chy­ba najpop­u­larniejszych obec­nie ilus­trac­jach do książek Dahla autorstwa Quenti­na Blake’a. I dobrze bo to prze­cu­d­owne ilus­trac­je, które doskonale pasu­ją do opowiadanych his­torii.  W każdym razie film przynosi wid­zowi let­nie ciepłe światło do domu, więc zwierz pole­ca obe­jrzeć go zimą kiedy za takim właśnie ciepłem tęskni się najbardziej. Jed­nak tym co naprawdę przesądza o uroku opowieś­ci jest aktorstwo. Bo BBC jak magnes przy­cią­ga najlep­szych i tym razem zła­pało parę znakomi­tych aktorów czyli Dusti­na Hoff­mana i Judi Dench.

Oj nie trud­no nam zrozu­mieć dlaczego Pan Hop­py zakochał się w Pani Silver

Zwierz pisał kiedyś że Anglia może stać się kiedyś stolicą filmów o ludzi­ach w podeszłym wieku bo jako jedy­na ma jeszcze aktorów i aktor­ki, którzy nigdy nie przestali grać i nie zostali wykopani z prze­mysłu fil­mowego. Zwierz podtrzy­mu­je to zdanie doda­jąc jeszcze, że jak pokazu­je Esio Trot mogą sobie co pewien czas sprowadzać aktorów zagranicznych. Dustin Hoff­man przez ostat­nie lata bard­zo sum­i­en­nie wybier­ał role ale zwierz zwró­cił uwagę, że nie zawsze był najlep­szy tam gdzie się moż­na było tego spodziewać. Jed­nak w Esio Trot jest doskon­ały, jak bard­zo nieśmi­ały starszy pan przyzwycza­jony do swo­jego spoko­jnego życia, a jed­nocześnie świadomy że ważnych chwil w życiu jest co raz mniej. Hoff­man jest doskon­ały w gra­niu swo­jej postaci tak, że jed­nocześnie bard­zo go lubimy (doskon­ałe dialo­gi z żółwia­mi) a z drugiej nie jest nam trud­no dostrzec jego samot­ność i smutek, oraz wiszące nad głową poczu­cie, że jest się już starym i być może nic więcej się nie przy­trafi.  Nie dzi­wi nas też ani przez chwilę, że grany przez niego bohater zakochu­je się w swo­jej sąsi­ad­ce bo prze­cież my też byśmy się naty­ch­mi­ast zakochali. Judi Dench gra osobę, której nie sposób nie lubi, roztrzepaną, być może niezbyt bystrą ale za to rados­ną i pełną życia Panią Sil­ver. Przy czym to nie jest jakaś wyide­al­i­zowana wiz­ja w której Pani Sil­ver w ogóle nie wyglą­da rok starzej niż lat czter­dzieś­ci. Co nie zmienia fak­tu, że wystar­czy włożyć na Judi Dench te wszys­tkie kolorowe sukien­ki i przedzi­wne stroi­ki a na twarzy widza pojaw­ia się uśmiech, bo  i nam udziela się radość i życiowa ener­gia jej bohater­ki. Tym bardziej rusza nas gdy aktor­ka w jed­nej chwili zde­j­mu­je wciąż obec­ny na twarzy uśmiech i nagle robi się smut­no i trochę poważnie. Zresztą co jest najważniejsze pomiędzy aktora­mi jest bard­zo dobra chemia co w his­to­ri­ach o wielkiej miłoś­ci jest najważniejsze.  No i jeszcze mamy Jame­sa Cor­de­na jako nar­ra­to­ra, co zawsze jest dobrym dodatkiem, bo aktor z niego znakomi­ty a przy okazji ma bard­zo miły głos i dobrze opowiada.

 

Niby wszyscy wiemy jak takie his­to­rie się kończą ale nadal radość z oglą­da­nia jest olbrzymia

Zwierz musi wam powiedzieć, że doskonale baw­ił się oglą­da­jąc Esio Trot a już ostat­nie sce­ny oglą­dał z olbrzymim uśmiechem na twarzy (zwierz zapom­ni­ał dodać że cały film ma bard­zo ład­ną ścieżkę dźwiękową złożoną głównie z piosenek Louisa Arm­stron­ga). Oczy­wiś­cie to wszys­tko baj­ka, ale tak ślicznie i uroc­zo opowiedziana, że zwierz da głowę, że i na was podzi­ała. Do tego – jeden z nielicznych filmów jaki zwierz zna, który ma dwie puen­ty na wypadek dobrego i złego zakończenia i każdą moż­na sobie spoko­jnie wziąć do ser­ca. W każdym razie jeśli będziecie mieli możli­wość i aku­rat będziecie się może nieco gorzej czuli w życiu to koniecznie obe­jrzyj­cie sobie film. Zwłaszcza że jak wszyscy wiemy od sztu­ki nie jest tak daleko do życia, bo prze­cież Judi Dench, która podob­nie jak jej fil­mowa bohater­ka jest wdową, wyz­nała niedawno że nigdy nie spodziewała się, że zakocha się ponown­ie. Ale tuż przed swoi­mi 80 urodz­i­na­mi mogła przed­staw­ić światu swego nowego ukochanego – sąsi­a­da przez płot, z którym co praw­da nie zamiesz­ka, bo obo­je są zbyt zaję­ci ale który wniósł do jej życia nową radość. I jak tu się nie uśmiech­nąć, do myśli że może nie wszyscy jesteśmy przez­naczeni do życia pośpiesznego. Część z nas czeka życie żółwie gdzie wszys­tko dzieje się odrobinę wol­niej, ale czy to od razu znaczy źle? Wszak żółwie są wytr­wałe. I fajne.

Ps: Zwierz został zasy­pa­ny law­iną pytań czy będzie recen­zował każdy odcinek Muszki­eterów tak jak wczo­raj i spieszy donieść, że nie – dostaniecie jeden wpis pod koniec sezonu. Dlaczego? Zwierz uwiel­bia ser­i­al ale wie, że nie wszyscy go oglą­da­cie i przyz­na szcz­erze, nie chce was zanudzać raz w tygod­niu. Ale może wam napisać że jak nie oglą­da­cie to może­cie zacząć – nie będziecie żałować.

Ps2:  Koniecznie zajrzyj­cie na blo­ga Rien­na­hera i przeczy­ta­j­cie najlep­szy wpis o Thran­duili w pol­sko­języ­cznym Internecie

15 komentarzy
0

Powiązane wpisy

Situs sbobet resmi terpercaya. Daftar situs slot online gacor resmi terbaik. Agen situs judi bola resmi terpercaya. Situs idn poker online resmi. Agen situs idn poker online resmi terpercaya. Situs idn poker terpercaya.

situs idn poker terbesar di Indonesia.

List website idn poker terbaik.

Situs slot terbaru terpercaya

slot hoki terpercaya

game slot online judi bola judi bola online resmi judi bola resmi terpercaya
Situs sbobet resmi terpercaya. Daftar situs slot online gacor resmi terbaik. Agen situs judi bola resmi terpercaya. Situs idn poker online resmi. Agen situs idn poker online resmi terpercaya. Situs idn poker terpercaya.

Kunjungi Situs bandar bola online terpercaya dan terbesar se-Indonesia.

liga228 agen bola terbesar dan terpercaya yang menyediakan transaksi via deposit pulsa tanpa potongan.

situs idn poker terbesar di Indonesia.

List website idn poker terbaik. Daftar Nama Situs Judi Bola Resmi QQCuan
situs domino99 Indonesia https://probola.club/ Menyajikan live skor liga inggris
agen bola terpercaya bandar bola terbesar Slot online game slot terbaik agen slot online situs BandarQQ Online Agen judi bola terpercaya poker online